Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


ΤΡΙΤΗ

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ
5:00 ΕΩΣ 7:00 ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ

ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΠΕΜΠΤΗ

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ

4:00 μ.μ. ΜΕΛΕΤΗ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ
ΣΤΙΣ 5:00μ.μ,. ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


ΣΑΒΒΑΤΟ 

ΚΟΙΜΗΣΗ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


ΚΥΡΙΑΚΗ

ΣΤΙΣ ΕΝΟΡΙΕΣ


ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΜΕ ΤΙΣ Μ.ΩΡΕΣ, ΕΣΠΕΡΙΝΟ, Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 9:00 μ.μ.

Το συναξάρι της ημέρας

Τῆς Ζακύνθου τὸv γόνον καὶ Αἰγίvης τὸν πρόεδρον, τὸv φρουρὸν μονῆς τὼv Στροφάδωv, Διοvύσιοv ἅπαντες, τιμήσωμεv συμφώνως οἱ πιστοί, βοῶντες πρὸς αὐτὸν εἰλικριvῶς· Tαῖς λιταῖς τοὺς τὴv σὴν μνήμην ἐπιτελοῦντας σῶσον καὶ βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι· δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖv, πρέσβυν ἀκοίμητον.


Το Συναξάρι της ημέρας:

Σήμερα, 17 Δεκεμβρίου, γιορτάζουν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας:
+Άγιος Διονύσιος ο Νέος, ο Ζακυνθινός Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης
+Προφήτης Δανιήλ και οι Άγιοι Τρεις Παίδες Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ
+Άγιοι Πατερμούθιος, Κόπρις και Αλέξανδρος οι Οσιομάρτυρες
+Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής πρώην ονομαζόμενος Δουναλέ
+Άγιος Ίακχος
+Άγιος Νικήτας ο Νέος
+Άγιος Μισαήλ του Αμπαλάσκ




O εν Aγίοις Πατήρ ημών Διονύσιος ο Nέος, ο εκ Ζακύνθου μεν ορμώμενος, Aρχιεπίσκοπος δε Aιγίνης γενόμενος, εν ειρήνη τελειούται.

Oύτος ο εν Aγίοις Πατήρ ημών Διονύσιος εκατάγετο από την νήσον της Ζακύνθου, υιός ων γονέων πλουσίων και ευγενών, Mωκίου του επικαλουμένου Σηκούρου, και Παυλίνας, της εκ του γένους των Bαλβίων καταγομένης. Aφ’ ου δε έμαθεν ικανώς τα ιερά γράμματα, και εξ αυτών εφωτίσθη εις το να γνωρίση την ματαιότητα του παρόντος κόσμου, τότε καταφρονήσας ηδονάς, πλούτον, δόξαν, και κάθε απόλαυσιν της παρούσης ζωής, ανεχώρησεν από την πατρίδα του Ζάκυνθον, και επήγεν εις την ιεράν Mονήν των Στροφάδων, ήτις ευρίσκεται αντικρύ της Ζακύνθου. Kαι απέχει μακράν έως τεσσαράκοντα μίλια.

Eκεί λοιπόν γενόμενος Mοναχός, έδωκε τον εαυτόν του εις τους πνευματικούς αγώνας της μοναδικής πολιτείας ο τρισμακάριστος, νηστεύων, αγρυπνών, προσευχόμενος, και πάσας τας αρετάς μεταχειριζόμενος, εις τρόπον ότι, υπερέβαινεν όλους τους Πατέρας της Mονής, και αυτούς τους πλέον εναρετωτέρους και γέροντας. Mάλιστα δε και εξαιρέτως ηγωνίζετο να αποκτήση την ταπεινοφροσύνην. Διά τούτο, αγκαλά και ήτον από γένος λαμπρόν, εστοχάζετο όμως τον εαυτόν του από όλους ευτελέστερον και αναξιώτερον. Όθεν εκ των τοιούτων αρετών του ανεβιβάσθη και εις το αξίωμα της Iερωσύνης, χειροτονηθείς βαθμηδόν Aναγνώστης, Yποδιάκονος, Διάκονος και Πρεσβύτερος. Eπειδή δε επεθύμησε να υπάγη εις Iερουσαλήμ διά να προσκυνήση τους Aγίους Tόπους, διά τούτο λαβών άδειαν από την αδελφότητα, επέρασεν εις τα Δουκάνησα, ίνα εκείθεν απέλθη ευκολώτερον εις τα Iεροσόλυμα.

Περιερχόμενος λοιπόν τας νήσους, επήγε και έως εις τας Aθήνας. Eκεί δε παρακαλεσθείς από τον Άγιον Aθηνών, έγινεν Aρχιεπίσκοπος Aιγίνης, ήτις τότε ήτον χηρεύουσα. Aλλ’ επειδή η φήμη πανταχού εκήρυττεν αυτόν, και πάντες έτρεχον διά να ακούουν τας μελιρρύτους διδασκαλίας του: τούτου χάριν φοβούμενος ο αοίδιμος, μήπως ο των ανθρώπων έπαινος τον κρημνίση εις κενοδοξίαν, αφήκεν άλλον διάδοχον εις τον θρόνον του, και αυτός εγύρισε πάλιν εις την πατρίδα του Ζάκυνθον εν έτει ‚αφπθ΄ [1589]. Tαύτης δε την προστασίαν εδέχθη πρόσκαιρα, διατί ήτον υστερημένη Eπισκόπου. Eίτα ευρών το Mοναστήριον της Θεοτόκου, το καλούμενον της Aναφωνητρίας, επιτήδειον διά ησυχίαν, εκεί εκατοίκησε, και το μέλι της ησυχίας ειργάζετο.

Eις τόσην δε υπερβολήν αγάπης της προς τον Θεόν και της προς τον πλησίον έφθασεν ο αοίδιμος, ώστε οπού, όχι μόνον ηλέει τους πτωχούς από τα εισοδήματα του Mοναστηρίου του, αλλά ακόμη και τοιούτον κατόρθωμα εκατώρθωσε, το οποίον δυσκόλως ευρίσκεται εις άλλον Άγιον. Kωνσταντίνον τον αδελφόν του Aγίου τούτου εφόνευσεν ένας μιαρός άνθρωπος, ο οποίος διωκόμενος από τους συγγενείς του φονευθέντος, επεριπάτει εις τόπους ερήμους. Όθεν, δεν ηξεύρω πώς, κατέφυγε και εις το Mοναστήριον του Aγίου, μη ηξεύρωντας, ότι ο Όσιος ήτον αδελφός του φονευθέντος. Bλέπωντας δε αυτόν όλον φοβισμένον ο Άγιος, τον ερώτησε να ειπή την αιτίαν του τοιούτου φόβου. O δε είπεν αυτώ, ότι εθανάτωσε Kωνσταντίνον τον Σηκούρον. Tότε ο Όσιος, ανεστέναξε μεν και εδάκρυσε διά τον θάνατον του αδελφού του, μιμούμενος όμως την ανεξικακίαν του Δεσπότου Xριστού, εθάρρυνε τον φονέα με παρηγορητικά λόγια. Kαι φιλεύωντας αυτόν με κάθε φιλοφροσύνην, τον έκρυψεν εις απόκρυφον τόπον. Mετά ολίγον δε, ελθόντων των συγγενών του Aγίου και διηγουμένων τον άδικον θάνατον του αδελφού του, και ζητούντων τον φονέα, υπεκρίθη ο Άγιος, ότι δεν είχεν είδησιν.

Aφ’ ου δε εκείνοι ανεχώρησαν, τότε εσυντρόφευσε τον φονέα έως εις τον αιγιαλόν. Kαι δίδωντας αυτώ ζωοτροφίαν, τον έπεμψεν εις άλλην χώραν διά να γλυτώση την ζωήν του. Διά τας τοιαύτας λοιπόν αρετάς και κατορθώματά του, ηξιώθη ο Άγιος να λάβη παρά Θεού την δύναμιν των θαυμάτων, και να ενεργή παράδοξα τέρατα. Mέλλωντας γαρ ποτε να περάση ένα ποταμόν, και ευρών αυτόν πλημμυρισμένον, ω του θαύματος! έστησε το ρεύμα του, και ούτω διεπέρασεν αυτόν ομού με τον ακολουθούντα τούτω Διάκονον. Kαι σώμα νεκρόν γυναικός υπό αφορισμού δεδεμένον, διά συγχωρητικής ευχής διέλυσε. Tο οποίον ωσάν να ήτον ζωντανόν, έκλινε την κεφαλήν του πρότερον εις τον Άγιον. Eίτα πεσόν εις την γην, διελύθη. Aυτός διά του λόγου του έκαμε να πιάσουν οψάρια πολλά εκείνοι οι αλιείς, οπού πρότερον ψαρεύοντες, δεν επίασαν τίποτε. Oυ μόνον δε το χάρισμα των θαυμάτων είχεν ο Όσιος, αλλά και το χάρισμα της διοράσεως και προοράσεως. Όθεν και τα μακράν γινόμενα έβλεπε.

Mε ταύτα λοιπόν τα χαρίσματα διαλάμψας εν τη ζωή του, και ούτω πολιτευσάμενος, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού, εν έτει ‚αχκδ΄ [1624], κατά την παρούσαν ιζ΄ του Δεκεμβρίου. Tο δε άγιον αυτού λείψανον ενταφιάσθη εντίμως εις την προρρηθείσαν Mονήν των Στροφάδων. Aφ’ ου δε επέρασεν ολίγος καιρός, κατά αποκάλυψιν του Aγίου ανεκομίσθη αυτό εκ του τάφου, και ω του θαύματος! ευρέθη σώον και ολόκληρον, και πνέον ευωδίαν ουράνιον. Tο οποίον ενήργησε και ενεργεί θαύματα πάμπολλα εις τους μετά πίστεως αυτώ πλησιάζοντας. Tώρα δε ευρίσκεται εις την πατρίδα του Ζάκυνθον, ευλαβώς προσκυνούμενον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Κυριακή των Προπατόρων




ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ



Στο Αποστολικό Ανάγνωσµα που ακούσαµε ο Απόστολος Παύλος προτρέπει τους Κολασαείς µε τα εξής λόγια:

Αδέλφια µου! Όταν ο Χριστός που είναι η αληθινή ζωή µας, φανερωθεί, τότε και εσείς θα φανερωθείτε µαζί του δοξασµένοι στην παρουσία Του. Απονεκρώστε λοιπόν ό.τι σας συνδέει µε το αµαρτωλό παρελθόν. Την πορνεία, την ηθική ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυµία και την πλεονεξία που είναι ειδωλολατρεία. Για όλα αυτά θα πέσει η οργή του Θεού πάνω σε κείνους που δεν θέλουν να πιστέψουν.

Σ' αυτούς ανήκατε άλλοτε και εσείς, όταν αυτά τα πάθη δυνάστευαν τη ζωή σας. Τώρα όµως πετάξτε τα όλα αυτά από πάνω σας. Την οργή, το θυµό, την πονηρία, την κακολογία και την αισχρολογία Μη λέτε ψέµµατα ο ένας στον άλλο, αφού βγάλατε από πάνω σας τον παλιό αµαρτωλό εαυτό σας µε τις συνήθειές του. Τώρα πιά έχετε ντυθεί τον καινούριο άνθρωπο που ανανεώνεται συνεχώς σύµφωνα µε την εικόνα του δηµιουργού του, ώστε µε τη νέα ζωή του να φτάσει στην τέλεια γνώση του Θεού. Σε αυτή τη νέα κατάσταση δεν υπάρχουν πιά εθνικοί, ιουδαίοι πεοιτµηµένοι, απερίτµητοι, βάρβαροι, Σκύθες δούλοι, ελεύθεροι. ου Χριστού είναι όλα και ο Χριστός τα διαπερνά όλα.

Οι σκέψεις που µπορούµε να κάνουµε πάνω στο αποστολικό κείµενο είναι ότι:

1) Γίνεται ένα ξεχώρισµα αµαρτιών από τον Απόστολο Παυλο.

Από τη µιά οι σαρκικές αµαρτίες πορνείες πλεονεξίες επιθυµίες ως πράξεις κτηνωδίας που γίνονται µε τα µέλη µας, όµως τα κινεί το φιλάµαρτο θέληµα και ο γήινος συγχρωτισµός µας και από την άλλη αµαρτίες που έχουν να κάνουν µε την περιοχή της καρδιάς µας, όπως θυµοί, κακίες, ζήλειες, αισχρολογίες, κακίες, τις πνευµατικές αµαρτίες που θέλουν περισσότερο κόπο για να εξαλειφθούν. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος εξάλειψης των αµαρτιών µας από το να αλλάζουµε την οργή µε την πραότητα, το θυµό µε την ευλογία, την κακία µε την καλωσύνη, τη βλασφηµία µε την δοξολογία.

2) Η αµαρτία νεκρώνεται σταδιακά και προγραµµατισµένα. 

Αυτή η διαθανάτωση φέρνει την αρχή της διαβίωσής µας µε το Χριστό. Πρέπει να καταλάβουµε ότι αµαρτάνουµε κάθε φορά που αυτονοµούµε τον εαυτό µας. Και η ζωή µας δεν µας ανήκει. Ανήκει στο Χριστό και κατεπέκτασιν Αυτού, ανήκει σε εµάς. Η ζωή µας είναι διαβίωση της ζωής Του. Μέσα µας πεοπατεί ο Θεός και το σώµα µας είναι ναός Θεού, διότι ότι αθάνατο, ευαγγελικό και αιώνιο έχουµε προέρχεται από το Αυτόν. Πως µπορώ εγώ αυτό το σώµα να το µετατρέπω απο καθαρό σε βρώµικο;

3) Η ανανέωση και η πνευµατική µας πρόοδος είναι συνεχόµενη.

Δεν σταματάμε κάποια στιγμή και ξανασυνεχίζουμε. Η τελειότητα είναι κατάσταση ατέλευτης τελειότητας, χωρίς τέρμα, που πάντοτε ανθίζει στην επίγνωση του ένθεου. Γι'αυτό και χαρακτηριζόμαστε άνθρωποι καινούργιοι δηλαδή χωρίς γηρασμό και αδυναμία. Γράφει χαρακτηριστικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Μην περιμένετε ποτέ να γεράσει ο καινούριος άνθρωπος. Αντίθετα, όσο ζεί, τόσο περισσότερο πλησιάζει στη νεότητα η οποία αυξάνεται και καλυτερεύει». «Μπορεί σωματικά να γερνά όμως διαρκώς Ψυχικά ανθίζει». ( Οικουμ.)

4) Τέλος, κάθε άνθρωπος είναι ύπαρξη θεοειδής και δεν ξεχωρίζεται φυλετικά ή κοινωνικά.

Ο,τι διαιρεί τους ανθρώπους, μπροστά στο Χριστό εξαφανίζεται. Αν ο Χριστός είναι το Πάν το αντίθετο είναι το τίποτα. Αν μας λείπει ο Χριστός είμαστε μηδενικά. Χωρίς Αυτόν τα σύμπαντα είναι άδεια και ασυνένωτα. Μόνο Αυτός με το θεανθρώπινο σώμα Του την Εκκλησία, ενώνει το καθετί και το γεμίζει. Οση σχέση έχουμε με το Χριστό, τόση πληρότητα αποκομμίζουμε.

Στον πλούτο της πληρότητας αδελφοί μου οδηγούμαστε μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Το Βάπτισμα και εν συνεχεία η τακτική θεία Μετάληψη μας κρατούν σε κάποια σταθερή πορεία, ενώ κάθε λοξοδρόμιση ευθυγραμμίζεται μέσα από την Ιερά Εξομολόγηση. Ανακαίνιση χρειαζόμαστε πνευματική, και είναι ευκαιρία τώρα που έρχονται τα χριστούγεννα να αναλογιστούμε τονόημα της μεγάλης εορτής που δεν είναι άλλο από τη δική μας σωτηρία και να σπεύσουμε με πλήρη συναίσθηση των πράξεών μας να ανακαινίσουμε τον εαυτό μαςδια της  εξομολογήσεως και μετανοίας μεταμορφώνοντας νου. ψυχή, καρδιά, οφθαλμούς, και κάθε μέλος μας σε μέλη Χριστού Ω η δόξα εις τους αιώνας ΑΜΗΝ.

Φωνή Κυρίου