Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η μοναδικότητα της προσωπικότητας μας

«Όταν θα πεθάνουμε και θα πάμε στον ουρανό να συναντήσουμε τον Πλάστη μας, ο Πλάστης μας δε θα μας ρωτήσει, γιατί δεν έγινες ο Μεσσίας; Γιατί δεν ανακάλυψες το φάρμακο γι’ αυτή και την άλλη αρρώστια; Το μόνο πράγμα που θα μας ρωτήσει αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι: Γιατί δεν έγινες εσύ;»
Αυτή είναι η πρωταρχική σου ευθύνη γιατί, αν δεν ήταν αυτή, τότε είσαι τόσο απίστευτα μοναδικός; Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Όλοι έχουμε να δώσουμε κάτι που δεν το έχει κανένας άλλος στον κόσμο. Δε φτάνει αυτό για να ενθουσιαστείς με τον εαυτό σου; Και για να πεις: «Πρέπει να βρω τι είναι αυτό».
Ο κόσμος συνηθίζει να λέει: «Εγώ; Μα εγώ δεν έχω τίποτε χρήσιμο». Κοίτα, αν το πιστεύεις αυτό και αν ακούς τους άλλους, θα πειστείς τελικά ότι έτσι είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άλλοι προτιμούν πάντα να μας υποβιβάζουν αντί να μας ενθαρρύνουν να γίνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι, αφού η δίκη σου ολοκλήρωση θα μου χαρίσει ένα κόσμο που δε θα μπορούσα να τov έχω με άλλο τρόπο.
Ένα όμως από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχεις να κάνεις —θα έπρεπε να είναι και το πιο απλό— είναι να είσαι εσύ, να βρεις: ποιος είσαι και τι έχεις να δώσεις. Αφού το βρεις αυτό, θα πρέπει να το καλλιεργήσεις, ώστε να μπορείς να το δώσεις και στους άλλους, γιατί αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που αξίζει να έχεις κάτι. Το καταπληκτικό με τον εαυτό είναι ότι δεν πρόκειται για κάτι συγκεκριμένο. Αυτό που θ’ αφήσεις πίσω σου δεν είναι χειροπιαστό. Είναι κάτι το υπέροχα πνευματικό. Αυτό που είσαι. Κι αν καλλιεργήσεις αυτό, θα το αφήσεις σ’ όποιον αγγίξεις. Και θα γίνει κάτι περισσότερο. Χρειάζεται όμως αγώνας.
Συχνά κάτω από το όνομα της αγάπης κρύβεται η πιο μεγάλη παραβίαση της προσωπικότητας, γιατί δίνουμε την αγάπη μας υπό όρους: «Θα σ’ αγαπώ, αν μου φέρεις καλούς βαθμούς». «Θα σ’ αγαπώ, αν είσαι όπως σε θέλω». Θα ήθελα να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος στον κόσμο που να λέει απλά, «Θα σ’ αγαπώ».
Κανονικά αυτό θα’πρεπε να είναι οι οικογένειες. Ο Ρόμπερτ Φροστ έχει πει «Το σπιτικό είναι ένα μέρος όπου, όταν πας, σε δέχονται πάντα». Και ποτέ δε σου λένε: «Εγώ σου το’χα πει. Δεν έπρεπε να φερθείς έτσι». Απλώς η μητέρα κι ο πατέρας ετοιμάζουν επιδέσμους και λένε: «Κάτσε κάτω. Θα σου δέσω τα τραύματα και μετά πήγαινε να ξαναδοκιμάσεις». Ένας άνθρωπος μόνο! Δε ζητάω πολλά. Φερθείτε έτσι σε κάποιον. Κι αν σας το προσφέρουν ποτέ, δεχτείτε το, γιατί είναι δύσκολο να πάρεις, όσο και να δώσεις. Μερικοί μάλιστα δυσκολεύονται πιο πολύ να πάρουν παρά να δώσουν.
Έτσι λοιπόν ο πιο δύσκολος αγώνας που θα χρειαστεί να παλέψεις, είναι ο αγώνας για να γίνεις ο εαυτός σου. Θα τον συνεχίσεις αυτό τον αγώνα σ’όλη σου τη ζωή μέσα σ’ ένα κόσμο, όπου οι άλλοι αισθάνονται πιο άνετα, αν είσαι όπως σε θέλουν αυτοί. Αν όμως παραιτηθείς από τον εαυτό σου, δε θα σου μείνει τίποτε. Ενώ αν συγκεντρώσουμε όλες τις ιδιότητές μας μπορούμε να γίνουμε όλα τα πράγματα που είμαστε. Τότε μόνο μπορείς να πεις:«Είμαι. Γίνομαι εγώ. Είμαι γεμάτος αγάπη, γιατί σας δίνω τον εαυτό μου ελεύθερα». Τι ωραίο πράγμα! Μην το στερηθείς. Μη στερηθείς τον εαυτό σου. Βρες τον, συνάντησέ τον. Χαιρέτησέ τον και πες του: «Γεια σου! Πού κρυβόσουνα όλα αυτά τα χρόνια; Τώρα που βρεθήκαμε, θα συνεχίσουμε μαζί». Τότε θα δεις ότι ο εαυτός σου δεν έχει τέλος. Το δυναμικό σου είναι απεριόριστο. Κανείς δεν μπόρεσε να βρει ποια είναι τα όρια του ανθρώπινου δυναμικού. Θα μάθεις ν’αγγίζεις, όπως δεν έχεις αγγίξει ποτέ. Να κοιτάζεις, όπως δεν κοίταξες ποτέ. Να ακούς, όπως δεν άκουσες ποτέ. Να νιώθεις, όπως δεν ένιωσες ποτέ! Να «είσαι» ο εαυτός σου, όπως δεν ήσουν ποτέ. Κι όταν τα κάνεις όλα αυτά, θα διαπιστώσεις ότι ποτέ δεν τέλειωσε. Έχεις όλο και πιο πολλά να καλλιεργήσεις και να δώσεις. Τι υπέροχο πράγμα! Κι έτσι, όταν φτάσεις στην πύλη και σε ρωτήσουν: «Ήσουνα ο εαυτός σου; Έγινες ο εαυτός σου;», θα μπορείς να πεις: «Ναι».

Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις
ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Αγία Φιλοθέη η Αθηναία

 Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.
 Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.

 Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της.
 Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.
 Κατ' αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.
 Το μοναστήρι αυτό του Αγίου Ανδρέα σωζόταν στην Αθήνα, με τη Χάρη του Θεού, επί πολλά έτη μετά την κοίμηση της Αγίας και ήταν πλουτισμένο, όχι μόνο με υποστατικά και διάφορα μετόχια, αλλά και με πολυειδή χρυσοΰφαντα ιερατικά άμφια και σκεύη, απαραίτητα για τις ετήσιες ιερές τελετές και αγρυπνίες. Προπαντός όμως το μοναστήρι σεμνυνόταν και εγκαλλωπιζόταν με το θησαυρό του τιμίου και αγίου λειψάνου της Αγίας, το οποίο ήταν αποθησαυρισμένο και αποτεθειμένο στο δεξιό μέρος του Ιερού Βήματος, όπου και το ασπάζονταν με ευλάβεια όλοι οι Χριστιανοί. Το τίμιο λείψανο της Αγίας σκορπούσε ευωδία, γεγονός που αποτελούσε εμφανή μαρτυρία και απόδειξη της αγιότητας αυτής.
 Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολεα δι τος παίδας τν θηναίων, δι ν’ νοίξη τος φθαλμος ατν πρς τν παράδοσιν κα τν δόξαν τν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.
 Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία.

 Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.
 Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ' όλους.
 Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.
 Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ.
 Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ' αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ' εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων».
 H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 - 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων. Σ' αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι... τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών, ώστε κατ' έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι». Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν...».

Κυριακή των Απόκρεω

«Οταν δ λθ υἱὸς το νθρπου ν τ δξ ατο κα πντες ο γιοι γγελοι μετ᾿ ατο, ττε καθσει π θρνου δξης ατο, κα συναχθσεται μπροσθεν ατο πντα τ θνη, κα φοριε ατος π᾿ λλλων σπερ ποιμν φορζει τ πρβατα π τν ρφων, Κα στσει τ μν πρβατα κ δεξιν ατο, τ δ ρφια ξ εωνμων. Ττε ρε βασιλες τος κ δεξιν ατο· δετε ο ελογημνοι το πατρς μου, κληρονομσατε τν τοιμασμνην μν βασιλεαν π καταβολς κσμου. πενασα γρ, κα δκατ μοι φαγεν, δψησα, κα ποτσατ με, ξνος μην, κα συνηγγετ με, γυμνς, κα περιεβλετ με, σθνησα, κα πεσκψασθ με, ν φυλακ μην, κα λθετε πρς με. Ττε ποκριθσονται ατ ο δκαιοι λγοντες· κριε, πτε σε εδομεν πεινντα κα θρψαμεν, διψντα κα ποτσαμεν; Πτε δ σε εδομεν ξνον κα συνηγγομεν, γυμνν κα περιεβλομεν; Πτε δ σε εδομεν σθεν ν φυλακ, κα λθομεν πρς σε; Κα ποκριθες βασιλες ρε ατος· μν λγω μν, φ᾿ σον ποισατε ν τοτων τν δελφν μου τν λαχστων, μο ποισατε. Ττε ρε κα τος ξ εωνμων· πορεεσθε π᾿ μο ο κατηραμνοι ες τ πρ τ αἰώνιον τ τοιμασμνον τ διαβλ κα τος γγλοις ατο. πενασα γρ, κα οκ δκατ μοι φαγεν, δψησα, κα οκ ποτσατ με, ξνος μην, κα ο συνηγγετ με, γυμνς, κα ο περιεβλετ με, σθενς κα ν φυλακ, κα οκ πεσκψασθ με. Ττε ποκριθσονται ατ κα ατο λγοντες· κριε, πτε σε εδομεν πεινντα διψντα ξνον γυμνν σθεν ν φυλακ, κα ο διηκονσαμν σοι; Ττε ποκριθσεται ατος λγων· μν λγω μν, φ᾿ σον οκ ποισατε ν τοτων τν λαχστων, οδ μο ποισατε. Κα πελεσονται οτοι ες κλασιν αἰώνιον, ο δ δκαιοι ες ζων αἰώνιον». (Ματθ. κε' 31-46)

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση. Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη Kρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».

Φωνή Κυρίου

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη της κρισεως

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Ο Κύριος μίλησε για την ημέρα που θα γίνει η παγκόσμια σύναξη όλων των ανθρώπων στους ουρανούς. Θα έχει προηγηθεί η ανάσταση των σωμάτων όλων των κεκοιμημένων που θα ενωθούν με τις ψυχές τους. Ποιος θα μας κρίνει; Ο Εαυτός μας. Και θα κριθούμε από το ενδιαφέρον που δείξαμε προς τους αδελφούς μας. Στα πρόσωπα των αδελφών μας εικονίζεται ο Χριστός και κάθε δική μας προσφορά και  διακονία αντανακλά στο Χριστό. Ο Χριστός ζητά από εμάς το τέλειο ως προς την ελεημοσύνη μας, την παρηγοριά μας, την επίσκεψή μας, την φροντίδα μας, σε κάθε αδύναμο, φυλακισμένο, ασθενή, άστεγο, πεινασμένο άνθρωπο. Η αρετή της ευποιίας έχει πολλά πρόσωπα και πολλές δυνατότητες επιλογής.
Στην Εκκλησία μας δεν μιλάμε για "καλές πράξεις" αλλά για την εμπειρία του μυστηρίου του Ιησού Χριστού. Όσο πλησιάζουμε και γνωρίζουμε τον Κύριό μας ως τον προσωπικό μας Σωτήρα και Λυτρωτή, τόσο γεμίζουμε από την ανάγκη να  μεταφέρουμε σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο έργω και πράξη.
Ο Αγ. Συμεών Νέος θεολόγος ερμηνεύοντας τη γνωστή παραβολή της Κρίσεως (57ος λόγος) δίνει μία δική του ερμηνεία που έχει να κάνει με την  πνευματική κατάρτιση του καθενός ανθρώπου: Γράφει:  « Λέει ο Χριστός: Επειδή πείνασα την επιστροφή σου και τη δική σου σωτηρία και τη μετάνοιά σου και δεν μου έδωσες να φάω και να πληρώσω την επιθυμία μου, (δηλαδή εσύ δεν μετανόησες), και δίψασα τη σωτηρία σου και συ δεν μου έδωσες να πιω, γυμνός ήμουν από τις δικές σου ενάρετες πράξεις, και δεν με έντυσες με αυτές, ήμουν στη φυλακή της μολυσμένης και σκοτεινής της καρδιάς σου και δε θέλησες να με επισκεφθείς και να με βγάλεις στο φως, είδες που εκοιτώμουν με την ασθένεια της δικής σου αμελείας και απραξίας και δεν με υπηρέτησες με τα καλά σου έργα, λοιπόν φεύγα από κοντά μου».
Αποτέλεσμα εικόνας για ψυχοσαββατο

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω λέγεται Ψυχοσάββατο η Σάββατο των ψυχών. Είναι το πρώτο Ψυχοσάββατο που θέσπισε η Αγία μας Εκκλησία υπέρ των κεκοιμημένων αδελφών μας. Η συνήθεια την μνημόνευσης των κεκοιμημένων είναι πανάρχαιη συνήθεια. Στις Αποστολικές Διαταγές (β.η, κεφ.42) γίνεται λόγος για τα μνημόσυνα και πότε πρέπει να τα τελούμε, τρεις μέρες, εννιά μέρες, σαράντα μέρες, και χρόνος, από την κοίμηση.
Το σημερινό μνημόσυνο  γίνεται όχι μόνο για τους γνωστούς κεκοιμημένους αλλά και για όλους τους άγνωστους από εμάς που είτε έφυγαν πρόωρα, είτε στην ξενιτειά, είτε στη θάλασσα και δεν βρέθηκαν, η, σε βουνά και γκρεμούς, είτε ήσαν πτωχοί, είτε δεν είχαν κάποιον δικό τους για να ενδιαφερθεί για αυτούς.
Όλα τα ονόματα θα μνημονευτούν στη θεία λειτουργία, ο ιερέας θα βγάλει τις μερίδες τους και στη Συστολή των Τιμίων Δώρων οι μερίδες των κεκοιμημένων θα πέσουν στο Άγιο Ποτήριο. Όλες οι ψυχές κοινωνούν το Χριστό και νιώθουν ανάπαυση και χαρά. Αυτό είναι Δώρο του Κυρίου μας για όλους τους κεκοιμημένους, να νιώθουν ανάπαυση και χαρά ενωμένοι με το Χριστό μέχρι να ξανά-έλθει ένδοξος μετά δυνάμεως αγγέλων για να κρίνει και να αποδώσει σε κάθε άνθρωπο κατά τα έργα του.
Είναι δικό μας πνευματικό καθήκον να σκεφτόμαστε και να προσευχόμαστε για όσους έφυγαν για την Θριαμβεύουσα Εκκλησία.Εμείς που ανήκουμε ακόμη στην επίγεια και στρατευομένη Εκκλησία με τον τρόπο αυτό δείχνουμε πως Μία είναι η Εκκλησία αλλά προσευχόμενη. Τα μέλη της μιας προσεύχονται για τα μέλη της άλλης.

Αποτέλεσμα εικόνας για kyriakh asvtoy

Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι η Κυριακή του Ασώτου από τη γνωστή παραβολή που είπε ο Κύριος. "Ο νεώτερος υιός ζητά από τον πατέρα του να του δώσει την περιουσία που του ανήκει και μετά από λίγες μέρες φεύγει από το πατρικό του σπίτι για άγνωστη χώρα. Στη μακρινή χώρα σκορπά την περιουσία του ζώντας ζωή άσωτη. Φτάνει ο καιρός που τη χώρα μαστίζει πείνα και ο νέος μένει χωρίς χρήματα. Στην απελπισία του φτάνει να βόσκει χοίρους και να προσπαθεί να χορτάσει από τα χαρούπια. "Ελθών εις εαυτόν" που σημαίνει πως κατάλαβε το λάθος του και μετανιωμένος πικρά παίρνει την απόφαση επιστροφής στο πατρικό σπίτι. Ενώπιον του πατέρα του ζητά συγνώμη και παρακαλεί να έχει μία θέση με τους υπηρέτες. Ο πατέρας τον καλοδέχεται με τιμές και εορταστικές ετοιμασίες γιατί ο υιός του νεκρός ήταν και έζησε, χαμένος ήταν και βρέθηκε.
 Στην παραβολή βλέπουμε τρία πράγματα: Την κατάσταση του αμαρτωλού, τη δύναμη της  μετάνοιας, και την ευσπλαχνία του πατέρα. Η Εκκλησία μας είναι το ιατρείο των παθών μας, ο Κύριος πάντα μας περιμένει κοντά Του στο Πατρικό Σπίτι, μας συγχωρεί και μας καλεί σε πνευματικό τραπέζι που είναι η βρώση Του Άχραντου Σώματος και η πόση του Τιμίου Αίματος του Υιού και Λυτρωτή μας Ιησού.
Ο άσωτος έψαξε βαθιά μέσα του και κατάλαβε την ταλαίπωρη κατάστασή του, είχε τα πνευματικά αντισώματα που ήταν η παλιά ανάμνηση της ευτυχίας του στο πατρικό σπίτι, και πήρε τη γενναία απόφαση της επιστροφής με ταπείνωση και αξίωση να είναι ο τελευταίος στο πατρικό σπίτι, αρκεί που θα τον δέχονταν.