Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Ερμηνεία Θείας Λειτουργίας

ΕΝΟΡΙΑΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
13η ομιλία

Ποιο είναι το μυστήριο της Εκκλησίας; Το Σώμα του Κυρίου μας στο οποίο εμείς είμαστε τα μέλη Του. Εμείς αποτελούμε την εγκόσμια Εκκλησία. Υπάρχει στους ουρανούς και η λεγόμενη βασιλεία του Θεού που είναι η κοινωνία των αγίων με το Θεό. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην ιερά Αποκάλυψη μας λέγει: « Κι είδα την αγία Πόλη, τη νέα Ιερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον ουρανό, από το Θεό, έτοιμη σαν τη νύμφη που στολισμένη περιμένει τον άνδρα της». 

Τι είδε ο Ιωάννης; Είδε την Εκκλησία, τη Βασιλεία του Θεού να κατεβαίνει από τον ουρανό και από το Θεό. Μας εμείς δεν είμαστε Εκκλησία; Είμαστε και εμείς Εκκλησία η εγκόσμια που θα έλθει η ώρα στο μέλλον να ενωθούμε με την επουράνια Εκκλησία και να γίνουμε Ένα. Η Εκκλησία έχει προέλευση ουράνια και καταγωγή από το Θεό. Δεν νοείται η βασιλεία του Θεού χωρίς το Θεό κοντά της. Η Εκκλησία είναι η νύμφη του Εσφαγμένου Αρνίου που είναι ο Χριστός μας.

Σε ένα παλιό συριακό τυπικό στην ακολουθία του Γάμου αναφέρεται το εξής: «Ο Κύριος ημών ΙΣΧΣ ο οποίος νυμφεύθηκε την Εκκλησίαν, και ο οποίος δια του αίματος Του της συνέστησε  μία προίκα και της σφυρηλάτησε ένα δακτυλίδι με τα καρφιά της σταυρώσεως Του».

Μέχρι όμως να ενωθούν οι δύο Εκκλησίες, η μία προσεύχεται για την άλλη. Εμείς προσευχόμαστε για τους δικούς μας ανθρώπους που φεύγουν από τον κόσμο αυτό και η θριαμβεύουσα Εκκλησία που την αποτελούν οι Άγιοι προσεύχονται για εμάς. Κάθε θεία λειτουργία είναι ένα κάλεσμα σε μία στρωμένη Τράπεζα την Αγία Τράπεζα, που προσφέρεται το φαγητό ο ίδιος ο Κύριός μας και μας τρέφει από το άχραντο Σώμα και το Τίμιο αίμα Του. 

Σε κάθε δική μας λειτουργία δίνεται η αφορμή να κοινωνήσουν όσοι μνημονευθούν και να έλθουν σε κοινωνία με το Χριστό μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία που κάνουμε στους κοιμηθέντας αδελφούς μας. Και σε αυτή την πνευματική ευκαιρία κρύβεται το μεγαλείο της αγάπης του Κυρίου μας ώστε κανείς να μην μείνει όσα χρόνια η Εκκλησία είναι στη γη χωρίς πνευματική κοινωνία και σχέση μαζί Του. Όλα αυτά τα ένιωθαν πολύ περισσότερο από εμάς οι πρώτοι χριστιανοί που διακινδύνευαν για την πίστη τους και τη νύκτα μόνο εύρισκαν ευκαιρία να λειτουργηθούν στις κατακόμβες της Ρώμης. 

Στο μεγάλο διωγμό του Νουμεριανού, υιού του Μάρκου Αυρηλίου, ένα μεγάλο πλήθος χριστιανών είχε καταφύγει στις κατακόμβες των αγίων Χρυσάνθου και Δαρείας. Τους αντελήφθησαν όμως οι κατάσκοποι των ειδωλολατρών και μαζί με στρατιώτες έφραξαν τις φανερές και κρυφές πύλες της κατακόμβης, καθώς και όλες τις τρύπες από όπου αερίζοντο, και έτσι οι χριστιανοί παρέδωσαν τις άγιες ψυχές τους πεθαίνοντας και μαρτυρώντας από ασφυξία. Όταν μετά την πάροδο πολλών ετών ανοίχθηκε η κατακόμβη, όλοι βρέθηκαν να κρατούν στα χέρια τους άγια δισκοπότηρα, δίπλα στους τάφους των άλλων κεκοιμημένων αγίων μαρτύρων. Φαίνεται πως δόθηκε στον καθένα τους από ένα άγιο ποτήριο, έβαλαν μέσα τη θεία κοινωνία, την πήραν και πέθαναν κρατώντας το σφικτά.

Ο άγιος Στέφανος, επίσκοπος Ρώμης στο διωγμό που έγινε από τον Ουαλεριανό, υπέστη μαρτυρικό θάνατο μαζί με άλλους χριστιανούς. Μέσα σε μία κατακόμβη τελούσε τη θεία λειτουργία. Όταν οι ρωμαίοι στρατιώτες ανακάλυψαν την κρύπτη, όρμησαν με γυμνά τα ξίφη μέσα. Εκεί είδαν τον άγιο Στέφανο να λειτουργεί. Μία φοβερή δύναμη τους κράτησε ακίνητους και βωβούς, μέχρις ότου τελείωσε η θεία λειτουργία. Μόλις τελείωσε η λατρεία, ελευθερώθηκαν, όρμησαν, άρπαξαν τον άγιο Στέφανο, τον έριξαν κάτω και τον αποκεφάλισαν μαζί με άλλους χριστιανούς.


Διάδοχος του αγίου Στεφάνου υπήρξε ο άγιος Σίξτος. Και αυτός περιφρονώντας τις διαταγές του ίδιου ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, κατέβαινε στην κατακόμβη και ιερουργούσε των αχράντων μυστηρίων. Προδόθηκε, αποκαλύφθηκε, συνελήφθηκε και καταδικάστηκε να μαρτυρήσει μπροστά στο θυσιαστήριο, όπου τον είχαν συλλάβει. Ετσι κι έγινε. Μαζί με αυτόν συνέλαβαν και τον διάκονό του τον Λαυρέντιο τον οποίο οι δήμιοι έψησαν σε πυρακτωμένη σχάρα. Οι δήμιοί του έγιναν χριστιανοί μόλις τους είδαν τη θαρραλέα στάση του Λαυρέντιου να υπομένει τέτοιο φρικτό μαρτύριο. « Ο,τι μεγαλείο έκρυβαν εκείνες οι θείες λειτουργίες μέσα στις αιματοβαμμένες κατακόμβες, το ίδιο μεγαλείο, την ίδια μεγαλοπρέπεια, τον ίδιο θρίαμβο της πίστεως, την ίδια μυσταγωγία, ζούμε και στις σημερινές θείες λειτουργίες. Η θεία λατρεία, η Θεία Ευχαριστία, είναι Μία, γιατί μία και μοναδική για όλους μας υπήρξε η επί του Σταυρού θυσία του Θεανθρώπου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού »π. Στ. Αν. 


Επιμελεια: 
Πρωτ. Δημήτριος Ι. Αμπελάς 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου