Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Άγιος Δημήτριος


«Δηµήτριον νύττουσι λόγχαι, Χριστέ µου, ζηλούντα πλευράς 

Λογχονύκτου σης πάθος».

«Τον Δηµήτριον κεντούν λόγχες Χριστέ µου, επειδή ζήλεψε το 

Πάθος της δικής Σου λογχευµένης πλευράς».

Αυτούς τους στίχους τους συναντάµε στο Συναξάρι του Αγίου Δηµητρίου και περιγράφουν µία πραγµατικότητα. Τη στιγµή που οι στρατιώτες µπήκαν στην φυλακή µε σκοπό να σκοτώσουν τον Άγιο, σήκωσε το δεξί του χέρι ο Δηµήτριος και οι λόγχες τον κέντησαν στο ίδιο σηµείο τη δεξιά πλευρά που εκεντήθη ο Κύριος µας επί του Σταυρού. Ο ιερός υµνογράφος συµπληρώνει: « λογχευθείς δε την πλευράν, την ακήρατόν σου, πανσεβάσµιε, µιµούµενοις τον επί ξύλου τανυσθέντα εις σωτηρίαν παντός κόσµου». Δεν θα εµιµείτο ο Δηµήτριος τον µαρτυρικό θάνατο του Χριστού που είναι ένα ιδιαίτερο χάρισµα µαρτυρίας πίστεως ιδιαιτέρως τους πρώτους τρείς αιώνες µ.Χ, εάν η ζωή του δεν ήταν αντάξια της ζωής του Χριστού, όπως ακριβώς το αναφέρει ο µακάριος Παύλος προς τους πιστούς της εν Ρώµη Εκκλησίας: « υπακούσατε δε εκ καρδίας, εις ον παρεδόθητε τύπον διδαχής» δηλαδή εσείς οι χριστιανοί της Ρώµης δεχτήκατε µε θέρµη καρδιάς το Χριστό και παραδώσατε τον εαυτό σας «εις τύπον διδαχής» δηλαδή έπρατταν και ακολουθούσαν, αυτό που δίδασκε ο Κύριος.

Η ζωή του Δηµητρίου ήταν Χριστοκεντρική, ο Κατηχητικός του λόγος Ευαγγελικός, η πείνα και η δίψα του για τη σωτηρία των Θεσσαλονικέων ήταν η ίδια µε την πείνα και τη δίψα του Χριστού για τους ανθρώπους, όταν π.χ. συνάντησε τη Σαµαρείτιδα και παρότι ήταν κουρασµένος της έδωσε χρόνο από το χρόνο της ανάπαυσής Του και τη µεταµόρφωσε ψυχικά, όταν αντελήφθη το Ζακχαίο πάνω στο δέντρο και παρά τη διαµαρτυρία του πλήθους τον αποκατέστησε µετανοούντα, όταν τυπτόµενος, κοίταξε τον Πέτρο τη στιγµή που ο Πέτρος τον αρνούνταν και του υπενθύµισε την προφητεία της αρνήσεώς του, όταν ο Κύριος όπως είπε διψούσε-βιαζόταν να θυσιαστεί λόγω της αβυσσαλαίας αγάπης Του προς τον πλανηθέντα από την αµαρτία άνθρωπο.
Και ο Δηµήτριος έκανε τη νύκτα µέρα και οργάνωσε κατηχητικό σχολείο στο οποίο συµµετείχαν κυρίως νέοι που επιθυµούσαν µία ζωή ανώτερη, καθαρή, κοντά στο Χριστό.

Εύπορος, από ανώτερη κοινωνική τάξη, µορφωµένος, καταξιωµένος κοινωνικά, στρατιωτικός διοικητής και έπαρχος της Θεσσαλονίκης, µε αυτοκρατορικές περγαµηνές για τα κατορθώµατά του, ζούσε την εκούσια πτωχεία, την αγρυπνία, την προσευχή, την παρθενία, όπως τον ενέπνεε ο Κύριος. Μπροστά στον αυτοκράτορα οµολόγησε την πίστη του σε Εκείνον που είχε πρότυπο ζωής. Και η ζωή του άλλαξε πάραυτα. Του ξήλωσαν τα παράσηµα, του έβγαλαν τη στολή, το στέµµα, τη ζώνη και το ξίφος και τον έριξαν στα βρωµερά λουτρά της πόλης. Εκείνος παρέµενε ποοσευχόµενος, διδάσκων τους νυκτερινούς µαθητές του, ευλογών το Νέστορα. Με το µαρτυρικό του θάνατο εµφανίστηκε και η ανάπαυση του Θεού στον µάρτυρά του. «Τους δοξάζοντάς µε, αντιδοξάσω» λέγει ο Κύριος. Η Μυρόβλυση του λειψάνου του Αγίου ήταν η µαρτυρία του Θεού πως δέχτηκε τον µάρτυρά του στον Παράδεισο και δι' αυτού επεµβαίνει χαριστικά και αγαπητικά στον κόσµο, ιατοεύει, προστατεύει, φροντίζει. Πάµπολλα είναι τα θαύµατα του Αγίου Δηµητρίου τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα.



 Τώρα θα αναφερθούµε σε κάποια γεγονότα που αναπαριστά η εικόνα του Αγίου Δηµητρίου που βρίσκεται στο τέµπλο. Βλέπουµε αριστερά πάνω από τον Άγιο τον Κύριο να στηρίζει τον Άγιο. Δεξιά ένα άγγελο να τον στεφανώνει, Αυτό έγινε τη στιγµή που µέσα στη φυλακή και ενώ ο Δηµήτριος ποοσευχόταν, ένας σκρπιός πλησίασε µε το κεντρί έτοιµο να τον χτυπήσει. Τότε ο Άγιος έκαµε το σηµείο του σταυρού και τον πάτησε, επικαλούµενος το Χριστό που είπε κάποτε στους µαθητές Του πως: «θα πατάτε πάνω σε σκορπιούς και φίδια και δεν θα παθαίνετε τίποτα». Κάτω από το άλογο του Αγίου ο πεσµένος άνθρωπος δεν είναι ο Λυαίος, αλλά ένας Βούλγαρος ηγεµόνας ο Ιωαννίτζης ο λεγόµενος Ρωµαιοκτόνος, τσάρος της Βουλγαρίας από το 1168- 1207. Ο Γεώργιος Ακροπολίτης ιστορικός του 13°v αιώνα, αναφέρει για τον τσάρο Ιωαννίτζη τα παρακάτω : "Αυτός λοιπόν ο Ιωάννης αφού ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Βουλγάρων, έγινε αίτιος µεγάλων κακών εις βάρος των Ρωµαίων (Ρωµηών/Βυζαντινών) γιατί ήταν βασιλιάς της Βουλγαρίας όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Εκµεταλλευόµενος λοιπόν ο Ιωαννίτζης την τρικυµιώδη κατάσταση που επήλθε στη Ρωµανία (Βυζάντιο) µετά την άλωση της Βασιλεύουσας από τους Φράγκους τον Απρίλιο του 1204, "λεηλάτησε όλη τη Μακεδονία, και δεν υπήρχε κανένας άλλος να του εναντιωθεί. Άρπαξε λοιπόν πολλά λάφυρα, αιχµαλώτισε όλον τον πληθυσµό διαφόρων πόλεων που τις κατέστρεψε τελείως. Σκοπός του ήταν να µη συνέλθουν ποτέ οι Ρωµαίοι και να µην ξαναπάρουν πίσω τις πόλεις τους. Γι' αυτό κατέστρεψε εκ θεµελίων τη Φιλιππούπολη, την εξαιρετική αυτή πόλη που βρίσκεται κοντά στον Έβρο, και έπειτα όλες τις άλλες πόλεις: την Ηράκλεια, το Πάνιο, τη Ραιδεστό, τη Χαριούπολη, την Τοαϊανούπολη. τη Μάκρη, την Κλαυδιού πολη, τη Μοσυνόπολη, το Περιθεώριο και άλλες πολλές, που δεν είναι ανάγκη να τις απαριθµήσω. Ανάµεσα στις άλλες πόλεις που δεν αναφέρει ο Ακροπολίτης ήταν και το Διδυµότειχο, για την καταστροφή του οποίου γράφει στο χρονικό του ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος "Και ο Ιωαννίτζης (Καλογιάννης) προχώρησε µέχρι το Διδυµότειχο, το κατέλαβε και το γκρέµισε και ισοπέδωσε τα τείχη µέχρι τη γη. Και έκανε επιδροµή σ' όλη την περιοχή και άρπαξε άντρες και γυναίκες και παιδιά και ζώα. Και έκανε µεγάλη καταστροφή (το 1206). Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι ο Ιωαννίτζης µε όλες αυτές τις καταστροφές : "παίρνει εκδίκηση για τα κακά που προξένησε στους Βουλγάρους ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ και ότι όπως εκείνον αποκαλούσαν Βουλγαροκτόνο, έτσι και ο ίδιος θα ονοµαζόταν Ρωµαιοκτόνος. Το τέλος όµως του Ιωαννίτζη δεν άργησε να έρθει, ένα χρόνο µετά το 1207 και ενώ ήταν έτοιµος να εισβάλει στη Θεσσαλονίκη, πεθαίνει αιφνιδίως.

Ο Ακροπολίτης ιστορεί τα εξής : "Εφθασε µάλιστα ως τη Θεσσαλονίκη, εκεί όµως πέθανε προβληθείς από πλευρίτιδα, όπως υποστήριξαν µάλιστα κάποιοι, πέθανε από οργή θεόσταλτη, γιατί είχε δει στον ύπνο του έναν άνδρα ένοπλο, να τον χτυπά µε το δόρυ στα πλευρά. Το γεγονός του αιφνιδίου θανάτου του Ιωαννίτζη έλαβε χώρα στις 26 Οκτωβρίου (ανήµερα του Αγίου Δηµητρίου) του 1207, όταν (όπως προαναφέραµε) ο Βούλγαρος τσάρος ετοιµαζόταν να επιτεθεί στη Θεσσαλονίκη. Για το λόγο αυτό ο ελληνικός λαός, δηµιούργησε την παράδοση που θέλει τον Άγιο Δηµήτριο να είναι αυτός που σκοτώνει τον Ιωαννίτζη, σώζει τη Θεσσαλονίκη και απαλλάσσει την Ρωµηοσύνη από µία µεγάλη απειλή.

Τέλος στα καπούλια του αλόγου του Αγίου Δηµητρίου, εικονίζεται ένας επίοκοποξ. Είναι ο επίσκοπος Δαµαλών Γαβριήλ τον οποίο έπιασαν σκλάβο οι πειρατές το 1603 και τον πούλησαν στο Αλγέρι σε ένα Τούρκο. Ο επίσκοπος για πολλά χρόνια σαν σκλάβος ποοσευχόταν στον Άγιο Δηµήτριο να τον ελευθερώσει. και την ηµέρα εορτής του Αγίου είδε στον ύπνο του τον Άγιο να τον ελευθερώνει και να τον µεταφέρνει στη Θεσσαλονίκη. Το πρωί που ξύπνησε είδε πως πράγµατι ήταν Θεσσαλονίκη, πήρε το πλοίο και ήλθε στον Πόρο, δοξάζοντας το Θεό και τον Άγιο.  26/10/1912 ελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τους Τούρκους. 27/10/1944 έφυγαν οι Γερµανοί από τη Θεσσαλονίκη για να θυµόµαστε πως ο Άγιος είναι κοντά µας έτοιµος να µας βοηθήσει. 



Επιμέλεια:
Πρωτ. Δημήτριος Ι. Αμπελάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου