Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου



Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Φεβρουαρίου 2020 (Τελώνου καί Φαρισαίου, Λουκ. ιη΄ 10-14)

Eἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύ­την· ἄνθρωποι δύο ἀνέ­βησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύ­ξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. ὁ Φαρισαῖος στα­θεὶς πρὸς ἑ­αυτὸν ταῦ­τα προσ­ηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀν­θρώπων, ἅρπαγες, ἄδι­­κοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάν­τα ὅσα κτῶμαι. καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐ­ρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέ­γων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. λέ­γω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δε­δικαι­ω­μένος εἰς τὸν οἶ­κον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖ­νος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυ­τὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψω­θήσεται.

(«Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό να προσευχηθούν: ο ένας Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν ως προς τον εαυτό του αυτά: Θεέ, σ’ ευχαριστώ, γιατί δεν είμαι όπως ακριβώς οι υπόλοιποι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και όπως αυτός ο τελώνης. Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, αποδεκατίζω όλα όσα αποχτώ. Ο τελώνης, όμως, είχε σταθεί από μακριά και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει πάνω στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του, λέγοντας: «Θεέ, ας είσαι ευμενής σ’ εμένα τον αμαρτωλό». Σας λέω, αυτός ο τελευταίος κατέβηκε δικαιωμένος στον οίκο του παρά εκείνος. Γιατί καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, όποιος όμως ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί».)

1. «Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!»
«Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!». Ἔτσι οἱ παλαιότεροι πιστοὶ ὑποδέχονταν τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου· μὲ χαρά, διότι ἀπέβλεπαν στὴν ὠφέλεια ποὺ ἀποκόμιζαν ἀπὸ αὐτὴν παρὰ στὸν κόπο της, ποὺ εἶναι ὁπωσδήποτε πολύς, ἂν κάποιος θέλει νὰ τὴ ζήσει μὲ συνέπεια.
Μὲ τέτοια διάθεση νὰ τὸ ποῦμε κι ἐμεῖς: «Ἦλθε τὸ εὐλογημένο Τριώδιο!», ἡ περίοδος κατὰ τὴν ὁποία καλούμαστε νὰ ἑτοιμασθοῦμε γιὰ τὸ Πάσχα, νὰ βιώσουμε τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Τριώδιο: τὸ ταχύρρυθμο φροντιστήριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἡ πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ πνευματικὴ περίοδος τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, γεμάτη ὑπέροχα πνευματικὰ μηνύματα, πανάρχαιες κατανυκτικὲς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ἀριστουργηματικοὺς ὕμνους. Ἀρχίζει σήμερα γιὰ μιὰ ἄλλη φορὰ στὴ ζωή μας ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ δοῦμε περισσότερο τὴν ψυχή μας, νὰ φροντίσουμε τὴ μετάνοια, τὸν ἁγιασμό μας, νὰ σηκώσουμε τὰ μάτια μας ἀπὸ τὰ μάταια καὶ προσωρινὰ καὶ νὰ ζητήσουμε τὰ ἀληθινά, τὰ αἰώνια, τὰ ἄφθαρτα ἀγαθὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

2. Ὁ ὑπερήφανος Φαρισαῖος
Στὴν ἀρχὴ αὐτῆς τῆς εὐλογημένης περιόδου ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νὰ ἀναγινώσκεται ἡ μικρὴ ἀλλὰ πολὺ ὠφέλιμη Παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου: Ἀνέβηκαν δύο ἄνθρωποι στὸν Ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν, ὁ ἕνας Φαρισαῖος καὶ ὁ ἄλλος Τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος στάθηκε ὄρθιος γιὰ νὰ φαίνεται καλά, καὶ προσευχόταν μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης». Θεέ, Σ᾿ εὐχαριστῶ διότι δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ σὰν αὐτὸν ἐκεῖ τὸν τελώνη.
Εἶναι καλὸ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς προστατεύει ἀπὸ πολλὰ ἁμαρτήματα, ἀλλὰ ἡ εἰλικρινὴς εὐχαριστία ἔχει ταπείνωση. Ὁ Φαρισαῖος δὲν εἶπε ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ εἶμαι αὐτὸ ποὺ εἶμαι» (Α´ Κορ. ιε´ [15] 10), ἀλλὰ εἶπε: «Οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων»· ἐγὼ δὲν εἶμαι ὅπως οἱ ἄλλοι. Εἶναι δικό μου κατόρθωμα ἡ ἀρετή μου· δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους, ποὺ εἶναι ἄθλιοι ἁμαρτωλοί.
Ὤ, τί ἀκατάλληλη προσευχή, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ ὑπερήφανη καρδιά! Μὰ δὲν ἦταν κὰν προσευχή. Διότι «πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο», εἶπε ὁ Κύριος· στὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὰ ἔλεγε αὐτά. Δὲν μιλοῦσε οὐσιαστικὰ στὸν Θεό· τὸν ἑαυτό του θαύμαζε καὶ συνέχαιρε, καὶ ἔκανε ἐπίδειξη ἀρετῆς σὲ ὅσους τὸν ἄκουγαν. Ὤ, ἡ ὑπερηφάνεια! Τί κατάντημα εἶναι, τί ἀσχημοσύνη! Πῶς μᾶς ἀπογυμνώνει ἀπὸ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ ἀχρηστεύει τοὺς κόπους ποὺ ἔχουμε καταβάλει γιὰ τὴν ἀρετή!

3. Ὁ ταπεινὸς Τελώνης
Ἀντίθετα ὁ Τελώνης δὲν ἀσχολεῖτο μὲ κανέναν ἄλλον. Ἔβλεπε μέσα του, στὴν καρδιά του τὴν βεβαρημένη μὲ πολλὰ ἁμαρτήματα. Εἶχε δὲ τόση συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός του, ὥστε «οὐκ ἤθελε», δὲν ἤθελε νὰ σηκώσει ὄχι τὰ χέρια του ἀλλὰ οὔτε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, καὶ χτυποῦσε τὸ στῆθος του ποὺ περιέκλειε τὴν ἀκάθαρτη καρδιά του, ἐπαναλαμβάνοντας ἕναν μόνο λόγο: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Θεέ, σπλαχνίσου καὶ συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλό.
Σᾶς διαβεβαιώνω, εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι αὐτός, ὁ Τελώνης, ὁ μεγάλος ἁμαρτωλός, γύρισε στὸ σπίτι του ἀθωωμένος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι ὁ Φαρισαῖος. Διότι καθένας ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ταπεινωθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ θὰ κατακριθεῖ, ἐνῶ ὅποιος ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ὑψωθεῖ καὶ θὰ τιμηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό.
«Ρήματα πράγματα ἐνίκησαν», θαυμάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος1. Τὰ λόγια νίκησαν τὰ ἔργα! Τὰ λόγια τῆς εἰλικρινοῦς συντριβῆς τοῦ Τελώνη νίκησαν τὰ ἔργα, τοὺς πολλοὺς κόπους τῆς – φαινομενικῆς οὐσιαστικά – εὐσέβειας τοῦ Φαρισαίου. Μόνη ἡ ταπεινοφροσύνη ἑλκύει τὸ ἔλεος καὶ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἀνοίγει τὸν οὐρανό, μᾶς εἰσάγει στὸν Παράδεισο· ἐνῶ χωρὶς αὐτὴν οἱ κόποι τῆς ἀσκήσεως εἶναι μάταιοι.


4. Ἀγώνας μὲ ταπείνωση
Ἀπὸ τὰ παραπάνω εἶναι δυνατὸν νὰ διερωτηθεῖ κανείς: Δηλαδὴ νὰ μὴν ἀσκούμαστε στὴν ἀρετή; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν δίνει ἕνα τροπάριο ἀπὸ τὸν Κανόνα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς:
«Τοῦ Φαρισαίου τὰς ἀρετὰς σπεύσωμεν μιμεῖσθαι, καὶ ζηλοῦν τὴν τοῦ Τελώνου ταπείνωσιν, τὸ ἐν ἑκατέροις μισοῦντες ἄτοπον, ἀπόνοιαν καὶ λύμην τῶν παραπτώσεων»2.
Ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἀρε­τὲς τοῦ Φαρισαίου καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὴν ταπεινοφροσύνη τοῦ Τελώνη· νὰ ἀποστραφοῦμε τὴν ἐκτροπὴ τοῦ καθενός, τοῦ μὲν τὴν ὑπερηφάνεια, τοῦ δὲ τὴ ζημία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες.
Ἡ Ἐκκλησία τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου μᾶς καλεῖ σὲ ἀγώνα, ἀλλὰ ἐξαρχῆς μᾶς διαφωτίζει ὅτι ὡς ἀσφαλὲς θεμέλιο στὴν προσπάθειά μας αὐτὴ πρέπει νὰ βάλουμε τὴν ταπείνωση. Νὰ δώσει ὁ Κύριος σὲ ὅλους μας φιλότιμη ἀγωνιστικότητα μὲ ταπεινὸ φρόνημα.
1. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Περὶ μετανοίας ὁμιλία β´, PG 49, 290.
2. Τριῴδιον, Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, Κανών, τροπάριον ε´ ᾠδῆς.


Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Φεβρουαρίου 2020, Τελώνου καί Φαρισαίου (Κυρ. λγ΄ ἐπιστολῶν: Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)

Τέκνον Τιμόθεε, παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν ᾿Αντιοχείᾳ, ἐν ᾿Ικονίῳ, ἐν Λύστροις. οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος. καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται· πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ.

(Εσύ όμως παρακολούθησες τη διδασκαλία μου, τη διαγωγή, την πρόθεση, την πίστη, τη μακροθυμία, την αγάπη, την υπομονή, τους διωγμούς, τα παθήματα, τι είδους μου συνέβηκαν στην Αντιόχεια, στο Ικόνιο, στα Λύστρα. Τι είδους διωγμούς υπέφερα και από όλους με έσωσε ο Κύριος. Αλλά και όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς στο Χριστό Ιησού θα καταδιωχτούν. Ενώ κακοί άνθρωποι και απατεώνες θα προκόψουν στο χειρότερο πλανώντας και πλανώμενοι. Εσύ όμως μένε σ’ αυτά που έμαθες και πείστηκες, επειδή ξέρεις από ποιους τα έμαθες. Και γιατί ξέρεις από βρέφος τα Ιερά Γράμματα, τα οποία δύνανται να σε κάνουν σοφό στη σωτηρία μέσω της πίστης που είναι στο Χριστό Ιησού.)

1. ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΕΣ
Καθὼς σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς εἰσάγει στὸ ἱερὸ Τριώδιο, τὴν πύλη τῆς μετανοίας καὶ σωτηρίας μας, τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας μᾶς προτείνει δύο ὁδηγοὺς στὸν ἀνηφορικὸ δρόμο μας πρὸς τὸν Οὐρανό. Ὁ πρῶτος ὁδηγὸς εἶναι τὸ παράδειγμα τῶν πνευματικῶν μας πατέρων καὶ ἁγίων. Αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ μάλιστα τῆς δικῆς του ζωῆς ζητεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπὸ τὸν μαθητή του Τιμόθεο νὰ μιμηθῇ. Τοῦ λέγει: Ἐσύ, Τιμόθεε, μὲ γνώρισες, εἶδες ἀπὸ κοντὰ καὶ τὴν διδασκαλία μου ἀλλὰ καὶ τὴν συμπεριφορά μου. Τόσα χρόνια κοντά μου εἶδες ὅτι ἡ ζωή μου ἦταν σύμφωνη μὲ τὴν διδασκαλία μου. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν μεῖνε σταθερὸς στὰ ὅσα ἔμαθες ἀπὸ ἐμένα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνωρίζεις ἀπὸ ποιὸν δάσκαλο τὰ ἔμαθες.
Αὐτὴ ἡ προτροπὴ τοῦ οὐρανοβάμονος καὶ θεόπτου Παύλου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ δοῦμε πόσο μεγάλη σημασία ἔχει γιὰ τὴν ζωὴ ὅλων μας τὸ παράδειγμα καὶ ἡ ἐμπειρία τῶν πνευματικῶν μας πατέρων, πολὺ δὲ περισσότερο τῶν ἁγίων διδασκάλων μας. Οἱ πνευματικοί μας πατέρες καὶ οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ ἔβαλε ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας, νὰ μᾶς ὁδηγοῦν στὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανὸ μὲ τὸ λόγο τους καὶ πολὺ περισσότερο μὲ τὴν ζωή τους. Ὅλοι αὐτοὶ στέκονται δίπλα μας σὰν μεγαλύτεροι ἀδελφοὶ καὶ μᾶς δίνουν τὸ χέρι γιὰ νὰ προχωρήσουμε μαζί τους στὸ δρόμο πρὸς τὴν ἁγιότητα. Ἐπειδὴ ἐκεῖνοι διψοῦν ἀκόρεστα γιὰ τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, μᾶς μεταδίδουν τὴν πνευματική τους δίψα καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ σιωπηλὰ μᾶς λένε: «Ἐλᾶτε καὶ σεῖς νὰ πιῆτε ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς ζωῆς». Ἐπειδὴ ἡ ζωή τους εἶναι «ἐπιστολὴ Χριστοῦ», εἶναι ἡ φανέρωσι τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ στὴν ἐποχή μας, μᾶς ἀποκαλύπτουν καὶ μᾶς κατευθύνουν οὐσιαστικὰ στὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Εἶναι σὰν νὰ μᾶς λένε: «Ἔλα κι ἐσὺ νὰ ζήσῃς ὅπως κι ἐμεῖς. Ἔλα νὰ δῇς καὶ νὰ γευθῇς τὴν ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς». Μᾶς ἀφήνουν τὰ ἱερὰ ἴχνη τους γιὰ νὰ τὰ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς καὶ νὰ σωθοῦμε. Ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔτσι καὶ οἱ πνευματικοί μας διδάσκαλοι μὲ τὸ παράδειγμά τους μᾶς τονίζουν: «Ἐμεῖς στὴν ἐποχή μας, στὸ περιβάλλον μας, σὲ δύσκολες συνθῆκες καὶ καταστάσεις ἀγωνιστήκαμε καὶ νικήσαμε· λοιπὸν ἀγωνιστῆτε καὶ σεῖς, καὶ μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ θὰ νικήσετε».
Ἰδιαιτέρως στὰ δύσκολα καὶ ἀλλοπρόσαλλα χρόνια τῶν κακῶν προτύπων τῆς ἐποχῆς μας, οἱ πιστοὶ ἔχουμε τοὺς φωτεινοὺς ὁδοδεῖκτες, τοὺς ἁγίους μας. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ παρασυρώμαστε ἀπὸ τὴ ματαιότητα, νὰ στρέφουμε τὸ νοῦ μας στὴν ἀκτινοβόλο ἀρετή τους. Διότι στὴν Ἑλλάδα μας σήμερα τὸ κακὸ συνεχῶς ἐξαπλώνεται, καὶ ὁ ἕνας ἐπηρεάζει τὸν ἄλλον ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ὅλοι οἱ πιστοὶ ἔχουμε χρέος νὰ συγκρίνουμε τὸν ἑαυτό μας ὄχι μὲ τοὺς μετρίους καὶ νὰ νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλοί, ἀλλὰ μὲ τοὺς ἁγίους. Νὰ βλέπουμε τὶς ἀρετές τους καὶ νὰ τὶς ἐφαρμόζουμε στὴ ζωή μας. Στὸ στάδιο τῆς ζωῆς, καθὼς τρέχουμε γιὰ τὸν οὐράνιο προορισμό μας, μὴ βλέπουμε ποῦ βρίσκονται οἱ τελευταῖοι, ἀλλὰ ποῦ βρίσκονται οἱ πρῶτοι, οἱ ὁδηγοί μας, οἱ πρωταθληταί, οἱ ἅγιοι.

2. ΤΑ ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει κι ἕνα δεύτερο πνευματικὸ ἐφόδιο στὸν μαθητή του Τιμόθεο. Τὰ ἱερὰ γράμματα, τὴν Ἁγία Γραφή. Τὰ ἱερὰ γράμματα τὰ μελετοῦσε ὁ Τιμόθεος ἀπὸ μικρό παιδί, τὰ ἄκουγε ἀπὸ βρέφος ἀπὸ τὴν μητέρα του Εὐνίκη καὶ τὴν γιαγιά του Λωΐδα, εἶχε διαποτισθῆ ἡ ψυχή του ἀπὸ αὐτά. Καί μάλιστα τότε ὑπῆρχε ἡ συνήθεια στὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ ἀπομνημονεύουν χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν πέντε ἐτῶν. Διότι κατὰ τὴν ἡλικία αὐτὴ ἐντυπώνονται οἱ θεῖες ἀλήθειες βαθιὰ μέσα στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ τῶν μικρῶν παιδιῶν. Αὐτὰ τὰ ἱερὰ γράμματα ἀπετέλεσαν βασικώτατο ἐφόδιο γιὰ τὴν πνευματική ὡρίμασι τοῦ Τιμοθέου. Αὐτὰ τὰ ἱερὰ γράμματα σὲ κάθε ἐποχὴ ἀποτελοῦν ἐφόδιο βασικὸ πίστεως καὶ ζωῆς γιὰ κάθε πιστό. Διότι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἡ ἴδια ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ὁμιλεῖ στὸν καθένα μας. Εἶναι γράμματα θεῖα ποὺ διαβιβάσθηκαν σὲ μᾶς ἀπὸ ἁγίους ἄνδρες, γιὰ νὰ μᾶς γνωρίσουν ποιὸς εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ποιοὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἐμεῖς. Εἶναι ὁ ἀλάθητος ὁδηγός μας γιὰ τὴ σωτηρία μας. Διότι μεταγγίζουν στὴν ψυχή μας τὶς θεῖες ἀλήθειες καὶ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.
Τὸ ἔχουμε ἆραγε ἐκτιμήσει τὸ δῶρο αὐτό; Μελετοῦμε καθημερινὰ τὴν Ἁγία Γραφή μὲ πίστι καὶ εὐλάβεια; Μὲ τὴν συναίσθησι ὅτι μᾶς ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός; Μαθαίνουμε στὰ παιδιά μας καὶ στὰ ἐγγονάκια μας νὰ τὴν μελετοῦν καθημερινά, νὰ ἀποστηθίζουν μερικὰ χωρία, νὰ θησαυρίζουν στὴν ψυχή τους οὐράνιους θησαυρούς; Εἶναι ἡ Ἁγία Γραφὴ τὸ πρῶτο βιβλίο στὸ σπίτι μας καὶ στὴν καρδιά μας; Ἐὰν ὑστεροῦμε, ἂς κάνουμε ἕνα νέο ξεκίνημα, ἰδιαιτέρως τώρα στὴν ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου· ξεκίνημα σταθερό, ἀλλὰ καὶ ἀγώνισμα καθημερινό. Κάθε ἡμέρα νὰ μελετοῦμε μία σελίδα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Μὲ τὴν διάθεσι νὰ ἀκοῦμε ὅ,τι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὸ ἱερό του Εὐαγγέλιο καθημερινὰ μᾶς ζητεῖ, καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόζουμε. Γιὰ νὰ γίνῃ καὶ ἡ δική μας προκοπὴ φανερὴ «ἐν πᾶσι».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου